Walkarounds

Oudste walkarounds bovenaan, nieuwste onderaan!

1. DFS 230

2. Kawasaki KI100

3. Messerschmitt Me 410

4. Achilles M10

5. 8 Inch Howitzer

6. Hurricane engine details

7. Hawker Nimrod

8. Fokker DVII

9. De Havilland Gipsy Six

10. Lockheed S3 Viking

11. HFB 320 Hansa Jet

12. Harrier GR7

13. Mitsubishi KI 46-IIIA Dinah

14. Supermarine Stanraer

15. Junkers Ju 88 R-1

16. Messerschmitt 163 B Komet Part 1

17. Messerschmitt 163 B Komet Part 2

18. Messerschmitt 163 B Komet Part 3

19. BAC TSR 2 XR 222 Duxford

20. BAC TSR 2 XR 220 Cosford Part 1

21. BAC TSR 2 XR 220 Cosford Part 2

22. Bac TSR 2 XR 220 Cockpit

23. Hawker Siddeley Gnat T1

24.Hawk 75 A1 Assembly & First flight

25.Hawk 75 A1 P1 Exterior

26.Hawk 75 A1 P2 Cockpit

27.Hawk 75 A1 P3 Engine

28.Hawk 75 A1 P4 Undercarridge

29.Hawk 75 A1 P5 Underside

30.Bell P-39Q6 November 2004

31. Bell P-39Q6 April 2005 Part 1

32. Bell P-39Q6 April 2005 Part 2

33. Bell P-39Q6 April 2005 Part 3

34. Boeing AH-64A Apache

35. Boeing AH-64D Apache

36. Bell 412 Griffin HT1

37. Bell P-63A Kingcobra

38. Lockheed U2C

39. Fairey Swordfish MK III

40. Dassault Mirage 2000 N

41. Dassault Mirage 2000 Old Slides

42. Lockheed F-104G dossier

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Titel 2008

Walkarounds pagina

 

Nota: de Starfighter walkarounds hebben hun eigen pagina! Klik in de menubalk hierboven op de tab Starfighter dossier.

 

Vliegtuigen en militaire voertuigen walkarounds:

 

Alfabetisch gerangschikt:

 

8 inchHowitzer

Het lijkt erop dat de 8 inchHowitzer is gebouwd op een stuk M1. De howitzer was ontworpen uit een WW1 Brits ontwerp en de ontwikkeling werd gedaan door de Hughes Tool & Co. Tegen 1942 was het in dienst genomen met gebruik van het onderstel van het nieuwe 155mm canon. Tegen 1945 waren er 1006 van gebouwd en na de oorlog werd hun de nieuwe naam toegekend de M115 Howitzer. Deze M115 was opgebouwd uit het M2 canon, recoil mechanism M-4/M4A3 op een M1 carridge en de M5 Limber. Latere versies zoals dezedie het onderwerp van onze foto's uitmaakt hadden de M2A1 loop van verbeterd staal. Volgens sommige bronnen kwamen ze in België indienst in 1960 met het twintigste artillerie als nucleair capabele stukken getrokken door M4 traktoren of vrachtwagens. Blijkbaar zijn ze nu in de reserve. Kaliber 203.2

8 Inch Howitzer

 

Achilles M10 17 pdr tank destroyer

Achilles M10 17 pdr tank destroyer: Us army spionage rapporten leidden in april 1942 tot de vorming van een nieuwe specificatie voor een krachtigere tank destroyer. De nood was hoog zodat het ontwerp en de ontwikkeling snel werden doorgevoerd en het ontwerp werd geaccepteerd in september 1942 en onmiddellijk in productie genomen. Een M4A2 chassis kreeg een semi open koepel. De bepantsering werd verminderd om gewicht te sparen. Werd voor het eerst gebruikt in Noord Afrika in 1942, de Russen kregen er 52.

Achilles M10

 

BAC TSR-2

De TSR-2 was ontworpen als het ultieme strike vliegtuig van zijn tijd maar het project werd om politieke redenen stopgezet. Desondanks heeft de TSR-2 cultstatus verworven, en ik kan het geen recht doen op de beperkte plaats die ik reserveer voor het geven van een korte beschrijving van de onderwerpen van mijn walkarounds. Daarom geef ik jullie een paar links naar sites waar men veel meer aandacht heeft voor de geschiedenis van TSR-2.

BAC TSR 2 XR 222 Duxford

BAC TSR 2 XR 220 Cosford Part 1

BAC TSR 2 XR 220 Cosford Part 2

Bac TSR 2 XR 220 Cockpit

http://www.vectorsite.net/avtsr2.html

http://www.thunder-and-lightnings.co.uk/tsr2/

 

BAe Harrier GR7

De Harrier GR7 is de laatste in een lange lijn van Harrier "Jump Jets" die oorspronkelijk ontworpen waren de zestiger jaren. De tweede generatie GR5 en GR7 versie vervingen de originele Harrier GR3s in de late jaren tachtig begin van de jaren negentig. De GR7 is in essentie een licentie van de door de Amerikanen ontwikkelde AV-8B Harrier II uitgerust met specifieke RAF navigatie en defensie systemen, alsook met andere wijzigingen zoals pylons onder de vleugels voor Sidewinder raketten. Het verbeterde ontwerp van de GR7 tegenover de GR3 zorgt ervoor dat de GR7 dubbel de payload van de GR3 kan dragen of dezelfde payload over de dubbele afstand. De eerste vlucht van de Harrier GR7 was in 1989, de leveringen aan de RAF squadrons begonnen in 1990. In totaal werden 96 vliegtuigen besteld, waarvan 62 interim GR5's die later werden geupdated naar GR7 standaard.

Harrier GR7

 

Bell 412 Griffin HT1

De Bell 412 Griffin HT1 is de Engelse militaire versie van de gewone Bell 412 helikopter gebouwd door Bell/Textron Inc. De Griffin heeft de Wessex vervangen als de "RAF's Multi-Engine Advanced Rotary Wing training helicopter". Hij wordt gebruikt voor het trainen van RAF piloten, navigators en bemanningsleden voor multi engine en multi crew helikopters. De Griffin is ook een uitstekend platform voor instrument vliegen en SAR training (Search and rescue).

Bell 412 Griffin HT1

 

Bell P-39 Airacobra

De Bell P-39 Airacobra was een onorthodox ontwerp waarbij zijn Allison inline motor achter en onder de zetel van de piloot was geïnstalleerd. De propeller werd aangedreven door middel van een extensie schacht gekoppeld aan een gearbox in de neus van het vliegtuig. Dit was ook één van de eerste jagers die een neuswiel had wat grote voordelen gaf bij het taxiën. Het XP-39 prototype vloog voor het eerst in 1939 en werd gevolgd door een bestelling voor een evaluatie reeks van 13 YP-39s, desondanks waren er niet onmiddellijk andere bestellingen.

De eerste bestellingen werden geplaatst door de Franse regering, deze vliegtuigen werden overgenomen door de Britten en de eerste toestellen bereikten de R.A.F in juli 1941 en werden operationeel drie maanden later. Na een korte periode in gebruik voor grondaanvallen werd het type uit dienst genomen en werden de niet geleverde vliegtuigen overgenomen dor de U.S.A.A.F voor training doeleinden.

De eerste versie die geproduceerd werd voor U.S. gebruik was de P-39C, de originele benaming was P-45 en deze versie kwam in het algemeen overeen met de R.A.F Airacobra I en IA. Er werden 80 exemplaren geproduceerd van de P-39C, 60  van deze toestellen werden later geconverteerd naar P-39D. Deze werden later gevolgd door een productie reeks van 863 D modellen met zelfdichtende brandstoftanks. Buiten een trio van XP-39Es die werden afgewerkt met Laminair flow vleugels als proefbedden voor de P-63 Kingcobra, werd de productie voortgezet met kleine reeksen van de P-39F (229), P-39J(25 verandering van motor), P-39K (210 krachtigere motor en extra ammunitie), P-39L (250), en P-39M(240). Er was geen P-39H en de 1.800 vliegtuigen die normaal als P-39G moesten worden geproduceerd werden verdeeld onder de K, L, M en N modellen. De grootste productie reeksen van de P-39 waren de P-39N en Q van wie er respectievelijk 2.095 en 4.905 werden geproduceerd. Dit bracht de ganse productie van de P-39 op 9.558 toestellen tegen juli 1944. Er werden ongeveer 5.000 toestellen onder Lend-Lease overeenkomst geleverd aan Rusland, de meeste van het N en Q type. De N en Q waren gelijkaardig gemotoriseerd. De laatste was iets sneller en had een .50 inch bewapening in plaats van de . 305 van de eerste modellen.

Geschiedenis van de P-39Q6 met serial USAAF 42-19993 van de Fighter Collection:

Na afwerking en acceptatie door de U.S.A.F werd P-39Q6 42-19993 indienst genomen bij een tactisch verkenning squadron dat onderdeel was van de 71ste Tactical Reconnaissance group. De group gebruikte deze toestellen tot ze vervangen werden door P-40 waarna de P-39 tussen het onkruid werden gelaten en vergeten. De resten van sommige van deze vliegtuigen werden teruggevonden tijden de jaren 70 van de vorige eeuw.

De piloot die dit vliegtuig het meeste vloog tijdens 1942 was Lt. Peter McDermott.

Dit vliegtuig werd terug naar de beschaving gebracht in 1974 door d'E.C. Darby en N.M. Armstrong die het vliegtuig hadden ontdekt en het hebben geborgen.van Tadji, West Sepik in Papua New Guinea. Daarna werd het vliegtuig opgeslagen in Auckland, New Zealand waar het bleef tot in 1976. Mr N.M. Armstrong heeft het toestel daarna tentoongesteld als een static display in het Australian Air Space Museum, in Melbourne, Victoria van 1982 tot 1988.

Daarna verscheen het vliegtuig in het World Air Museum at Wangaratta in Victoria gedurende 1989 en het werd aangekocht door de Fighter Collection in 1994. Fighter Rebuilders van Chino, California kregen de opdracht om het vliegtuig te restoreren en vliegwaardig te maken.

Bell P-39Q6 November 2004

Bell P-39Q6 April 2005 Part 1

Bell P-39Q6 April 2005 Part 2

Bell P-39Q6 April 2005 Part 3

 

Bell P-63A Kingcobra

De Bell P-63A Kingcobra was gebaseerd op een aangepaste Aircobra (XP-39E), twee XP-63 prototypes en één XP-63 werden gebouwd, de eerste van deze vloog voor de eerste keer op 7 december 1942. De Kingcobra was bedoeld als vervanging van de P-39  in de rol van fighter en fighter bomber. De P-63 werd nooit in deze rollen gebruikt door de U.S.A.A.F. Van de volledige productie van 3.303 toestellen werden de meeste van de P-63A (1.725 gebouwd) en de P-63C (1.227 gebouwd) onder Lend-lease aan de Soviet en de free French airforces geleverd en gaven daar zeer goede diensten. De enige versies die door de U.S.A.A.F. werden gebruikt waren de RP-63A (100 gebouwd), RP-63C (200 gebouwd) en RP-63G (32 gebouwd) en deze werden gebruikt als aerial gunnery targets.
Het XP-63B project met Packard motor werd geannuleerd. Andere versies waren o.a. één P-63D (redesign en motor wijziging) en twee P-63F (gebaseerd op de E met een gewijzigde start en nog eens een aanpassing van de motor)

Bell P-63A Kingcobra

 

Boeing AH-64 Apache

De Boeing AH-64 Apache is wellicht de bekendste gevechts helicopter ter wereld. Er zijn 2 Apache versies: de AH-64A en de AH-64D. De AH-64D kan ook nog worden uitgerust met de longbow radar en de benaming is dan AH-64D Longbow.

De Apache was als eerste in gebruik bij de US Army (827), daarna volgde levering van apaches aan Groot-Brittannië (67 tegen het jaar 2007), Nederland (30) en Israël (19 + 24 ex US). Vandaag de dag is de apache ook in gebruik bij Griekenland (20), Egypte (36), Saudi-Arabië (12) , Koeweit (16), Japan (80 niet bevestigd!), Singapore (8) en de Verenigde Arabische emiraten (20). Er zijn in totaal meer dan 1000 Apaches geëxporteerd naar andere landen.

De wendbare Apache AH-64 beschikt over geavanceerde waarneming- en navigatieapparatuur, waardoor de helikopter zeer geschikt is voor het uitvoeren van verkenningstaken. Ook kunnen zij waar nodig vuursteun aan de gevechtseenheden op de grond geven. De gevarieerde bewapening biedt bescherming aan grondtroepen en transporthelikopters. De Apache heeft Hellfire antitank raketten, ongeleide raketten en een 30 mm kanon. Zij kunnen worden ingezet tegen doelen als commando- en radarposten, artillerieopstellingen en opstellingen van geleide wapens.

Boeing AH-64A Apache

Boeing AH-64D Apache

 

Curtis Hawk 75

De Hawk 75 speelde in de invasie van Frankrijk in 1939 : 1940 waarschijnlijk zijn grootste rol. Hij was in aantallen slechts tweede na de Morane-Saulnier MS406 en werd beschouwd als de beste jager in de Franse luchtmacht met uitzondering van de Dewoitine D520 die indienst kwam in de einddagen voor de Franse capitulatie.

Als eerste werden 100 Hawk 75 A-1s met de 950 hp R-1830-SC-G geleverd, deze waren gelijkaardig aan de prototypes voor de USAAC. De Hawk 75 A-2, waarvan er ook 100 exemplaren werden geleverd, had R-1830-SC2-Gs met 1,050 HP en had zes 7.5 MM Browning machine guns, tegenover 4 in de A-1. De Hawk 75 A-3 had de PW R-1830-S1C3-G motor, gelijkaardig aan de -17 in de P-36C. Alhoewel 135 A-3s werden besteld, bereikten er maar 60 Frankrijk voor de wapenstilstand. De A-4 had de R-1820 G205A Wright Cyclone motoren, en zou de meest formidabele variant zijn geweest in de Armee De L' Aire, met een snelheid van 519 km/h en een initiële stijg snelheid van 859 meter per minuut.

In totaal bereikten 291 Hawk 75As Frankrijk. Van deze waren er ongeveer 101 operationeel wanneer de Blitzkrieg begon in mei 1940. Zijn principiële opponent was de Messerschmitt Bf-109E, en het was de Hawk 75 die de eerste fighter kils in Europa maakten wanneer twee Bf-109s neergeschoten werden op 8 september 1939. De Hawk was niet zo goed bewapend als de Bf-109 en veel trager, maar hij was veel wendbaarder op alle snelheden en kon meer schade absorberen.

Volgens de website van The fighter collection is al dat is gekend van de geschiedenis van de Hawk 75 die het onderwerp is van onze walkaround dat het vliegtuig werd verscheept in april 1939 naar de Armee De L' Aire en toegewezen aan GC 11/5 te Reims. Daarna was het gestationeerd in Toul gedurende de invasie van Frankrijk waarna het terecht kwam in Oran, Algeria voor de wapenstilstand. Vanaf 1940 tot '42 waren er sporadische gevechten met Britse vliegtuigen zoals Sunderlands, Hudsons, Fulmars, Wellingtons over Algeria, Tunesië en Marroco, alsook tegen USN Wildcats.

Vanaf 1946 to 1949 was het onderdeel van het 4de Training Squadron te Cazaux in west Frankrijk tesamen met 22 anderen. Het werd gered van de schroothoop door Michel Pont in de vijftiger jaren en bleef opgeslagen in Frankrijk tot de jaren '80 tot "The fighter collection" het transporteerde naar Duxford.

Hawk 75 A1 Assembly & First flight

Hawk 75 A1 P1 Exterior

Hawk 75 A1 P2 Cockpit

Hawk 75 A1 P3 Engine

Hawk 75 A1 P4 Undercarridge

Hawk 75 A1 P5 Underside

 

Dassault Mirage 2000N

Vanaf de zomer van 1996 zijn alleen nog de Mirage 2000N toestellen uitgerust voor de nucleaire rol. Voor dit doel zijn ze uitgerust met de ASMP missile (ground-to-air medium range) Hun tweede rol is conventionele luchtaanvallen. Sinds de Mirage 2000 in 1984 indienst kwam als air defence fighter heeft hij de rol aangenomen van nucleair aanvalsplatform en alle weder grond aanvaller. De enkelzitter multi role model werd goed verkocht op de export markt. Landen zoals Egypte, Griekenland, India, Peru, Qatar, China en de Verenigde Arabische Emiraten kochten hem aan.

De Mirage IV was sinds de jaren 60 het vliegende component van Frankrijks nucleaire macht. Toen een vervanger nodig werd nam men de Mirage 2000 B dubbelzitter als basis om de Mirage 2000 N (N=nucleaire) te ontwikkelen . Voor dit doel werd de Mirage 2000 bewapend met de ASMP met nucleaire kop (Air-Sol Moyenne Portée) air-to-surface missile. Verder werd de Mirage 2000 uitgerust met een Thomson-CFS Antelope 5 radar die de mogelijkheid heeft van automatische " terrain following flight". Vanaf de vroege negentiger jaren doet de Mirage 2000 N vloot ook nog conventionele opdrachten.

Meer info kan je hier vinden : http://www.mirage-jet.com/ (English)

Dassault Mirage 2000 N

Dassault Mirage 2000 Old Slides

 

De Havilland Gipsy Six

De Havilland Gipsy Six motoren werden in verschillende vliegtuigen gebruikt. Voorbeelden hiervan zijn de De Havilland Dragon Rapide en de DH 88 Comet Racer(in een opgevoerde versie)

Gipsy Six

 

DFS 230

DFS 230 transport zwever: kon tot 8 volledig bewapende troepen vervoeren. Werd voor het eerst in aktie gebruikt tegen België in mei 1940. Kon gesleept worden door He 111, Hs 126, Ju 52/3m, Ju 87 en de Messerschmitt Me 110.

DFS 230

 

Fairey Swordfish

De Fairey Swordfish is algemeen bekend als de "Stringbag". Bijna 10 jaar was de Swordish indienst bij de Royal Navy, uiteindelijk bleef hij langer indienst dan zijn opvolger de Albacore. T het prototype van de Swordfish (K 4190) maakte zijn eerste vlucht op 17 april 1934, de motor was een 690 h.p. Pegasus III M.3 engine.

Het eerste contract voor 86 Swordfish Mk. I, werd geplaatst in April 1935 en het type kwam indienst van de F.A.A. in July 1936. Bij het uitbreken van de tweede wereldoorlog waren er 13 front-Line squadrons uitgerust met de Swordfish, gedurende de oorlog werden er nog 12 meer opgericht; Latere varianten waren de Mk. II (Pegasus III M.3 of 750 h.p. Pegasus 30), deze had een versterkte vleugel om 8 ongeleide raketten mee te nemen., en de Mk. III welke de A.S.V. Mk. X radar meevoerde onder de romp; beide verschenen in1943. Sommige werden geconverteerd naar Mk. IV voor gebruik in Canada en bij deze waren de beide cockpits overdekt. Totale productie van de Swordfish was 2,391 machines; 1,700 door Blackbum en 691 door Fairey.

In zijn rol als torpedo bommenwerper maakte de swordfish veel memorabele acties mee in de tweede wereldoorlog. Voorbeelden zijn de aanval op de Italiaanse vloot in Taranto in november 1940, het beschadigen van de Bismarck, de "Channel Dash" van de Duitse pocket slagschepen jn februari 1942, en een lange lijst van gezonken schepen opererend vanuit basis in Malta. Later in de oorlog werd de Swordfish gebruikt als konvooi escorte en anti duikboot patrouilles.

Fairey Swordfish MK III

 

Fokker DVII

De Fokker DVII is voor vele mensen de beste jager uit de eerste wereld oorlog. Tijdens het tweede gedeelte van het jaar 1917 hadden de geallieerden lucht overwicht bereikt boven het front met de S.E.5 en de Spad jagers. Om dit tegen te gaan nodigde de Duitse regering firma's uit om prototype eenzit jagers te presenteren op een wedstrijd die zou doorgaan op Adlershof vliegveld in Berlijn in januari 1918. Fokker kreeg een contrakt voor de bouw van 400 Fokker DVIIs. Deze kwamen in dienst bij de eenheden in april 1918. Toen de Fokker DVII voor het eerst aan het front verscheen werd hij in het begin onderschat door de geallieerde gevechtspiloten doordat het ontwerp volledig afwijkend was van de elegante Albatros jagers. Nochtans moesten ze hun mening snel herzien, ondanks het hoekige ontwerp van de Fokker DVII. Eén van de redenen hiervoor was de mogelijkheid voor de Fokker DVII om aan zijn propeller te hangen en te schieten in de onbeschermde onderzijde van de geallieerde twee zit verkenningsvliegtuigen.

Fokker DVII

 

Folland Gnat T1

De Folland Gnat fighter behoorde tot een speciale categorie vliegtuigen. De meeste jachtvliegtuigen worden groter en zwaarder naarmate de gebruikers meer en meer van hen verlangen, en toch zijn er altijd een aantal ontwerpers geweest die dachten dat er voor een lichtgewicht jachtvliegtuig een toekomst weggelegd was.

Eén van de meest interessante vliegtuigen uit deze categorie is de Britse Folland (later Hawker-Siddeley)"Gnat". Ook al werd het toestel nooit gebruikt als jager door de Royal Air Force kende het toch succes in de RAF als jettrainer in zijn tweezits versie, en ook als één van de vliegtuigen van het RAF Red Arrows aerobatic team. De Gnat trainer is het onderwerp van deze walkaround.

De Gnat kende wel export succes, vooral in India die ook het vliegtuig onder licentie bouwden. De Indiërs vonden de Gnat trouwens zo goed dat ze het toestel onder licentie bouwden. Naderhand produceerden ze zelf een verbeterde versie die ze de "Ajeet" noemden. Diegenen die geïnteresseerd zijn in de Gnat kunnen hier nog een walkaround vinden:

Hawker Siddeley Gnat T1

http://www.thunder-and-lightnings.co.uk/gnat/pictures.html

 

Hawker Hurricane

De Hurricane was één van de twee bekendste Engelse jachtvliegtuigen. De andere was de welbekende Spitfire. Beide hadden een Rols-Royce Merlin motor. Deze foto's werden genomen van een volledig gerestaureerd exemplaar in Duxford.

Hurricane engine details

 

Hawker Nimrod

De Hawker Nimrod is een eenzit tweedekker jachtvliegtuig dat voor het eerst vloog in 1930. De Nimrod werd ontwikkeld uit de Hawker Fury voor operaties vanaf vliegdekschepen. De spanwijdte was iets groter dan die van de Fury. Latere versies van de Nimrod hadden wat meer naar achter gerichte vleugels, een grotere staart en een landingshaak. Het type werd in gebruik genomen door de Royal Navy in 1931.

Hawker Nimrod

 

HFB Hansa Jet

De HFB Hansa Jet was Duitslands eerste en enige zakenjet. Hij maakte gebruik van naar voren gerichte vleugels.

Eén van de ontwerpers die aan de Hansa Jet werkte was Hans Wocke die tijdens de tweede wereldoorlog als projekt ingenieur werkte aan de Junkers 287, een straalbommenwerper met 4 Jumo 004B motoren. De Junkers 287 maakte ook gebruik van de naar voor gerichte vleugels. Er werd één prototype afgewerkt voor het einde van de oorlog en dit maakte tenminste 17 vluchten.

De reden voor de naar voor gerichte vleugel was een hoog subsonisch critisch mach cijfer, minder luchtweerstand, en een praktische aanhechting van de vleugel achter de passagierscabine.

Deze onconventionele jet maakte gebruik van twee GE CJ turbojets en maakte zijn eertse vlucht op 21 april 1964. Twee prototypes en 45 toestellen werden geproduceert. De luftwaffe gebruikte de HFB Hansa Jet ECM trainers, en in de VIP flight voor het ministerie van defensie. De overblijvende HFB 320 van de luftwaffe werden aan verschillende klanten verkocht in de jaren '90.

HFB 320 Hansa Jet

 

Junkers Ju 88 R-1

De Junkers Ju 88 werd ontworpen in 1935 als een hoge snelheids medium bommenwerper en zou één van de meest veelzijdige en meest geproduceerde Duitse bommenwerpers worden van de tweede wereldoorlog. Het prototype vloog juist voor kerstmis van 1936 en de produktie startte in 1938. Eén van de meest geproduceerde versies was de A-4 die naar aanleiding van operationele ervaring ontwikkeld was uit de eerdere versies. Meer dan 9000 bommenwerper versies werden gebouwd. Parallel met de ontwikkeling van de Junkers ju 88 als medium bommenwerper werd het type ook ontwikkeld in andere versies, zoals die van nachtjager, close support en verkenning. Ongeveer 6000 niet bommenwerper versies van de Ju 88 werden gebouwd en de lengte en diversiteit van de carriere van dit toestel laten een vergelijking toe met de britse de Havilland Mosquito. Vroeg in 1943 vervoegde de junkers Ju 88 R-1 de Ju 88 C-6 in Nachtjagd dienst. De R versie had dezelfde romp als de C-6 maar andere motoren, twee BMW 801 MA ster motoren. De Junkers Ju 88 R-1 was het eerste subtype van de Junkers 88 nachtjager dat door de R.A.F kon getest worden wanneer een exemplaar van NJG 3 een landing maakte in Dyce Aberdeen op 9 mei 1943. Het is dit toestel waar deze walkaround over gaat.

Junkers Ju 88 R-1

 

Kawasaki KI100

Kawasaki KI100 jager: het resultaat van een tekort aan Ha. 140 inline motoren waardoor er gezocht werd naar een alternatieve motor om de 270 Ki. 61 Tony airframes te kunnen gebruiken die op een motor wachtten. Daarom werd besloten om de beschikbare Ha.112-II stermotor in te bouwen, en de eerste zo veranderde Ki 61 vloog op 1 februari 1945. Tegen het einde van de maand mei waren er 256 toestellen omgebouwd onder de nieuwe naam Ki. 100-Ia. Het nieuwe toestel was een zeer groot succes en een verbeterde versie met een druppel cockpit werd in productie genomen als de Ki. 100-Ib. Hiervan werden er 99 gebouwd.

Kawasaki KI100

 

Lockheed F104G Starfighter

De Lockheed F-104 Starfighter was een van de bekendste supersonische eenmotorige Amerikaanse gevechtsvliegtuigen van de 20e eeuw die werden ontworpen ter opvolging van de F-100 Super Sabre. Maar de meeste toestellen deden dienst in andere landen dan de VS. De Starfighter was de standaard jachtbommenwerper van de NATO in de periode 1961-1985 waarna het, meestal door de F-16, werd vervangen. Ook in de Belgische Luchtmacht en de Koninklijke Luchtmacht heeft het toestel jarenlang dienst gedaan. In 1965 werden Pakistaanse F-104's ingezet tegen India.

Lockheed F-104G dossier

 

Lockheed S-3 Viking

De Lockheed S-3 Viking is ontworpen voor de onderzeeboot bestrijding vanaf vliegdekschepen. Gedurende de jaren '70 hebben ze de Grumman S-2 Trackers vervangen. De eerste vlucht van de Viking was in 1972 en hij begon operaties in 1974. De laatste S-3A werd afgeleverd in 1978 en de meeste zijn opgewaardeerd naar de B versie. Deze hadden de mogelijkheid om Harpoon air -to-surface raketten te gebruiken. Het onderwerp van deze walkaround was present op een airshow in België in 1992. Wij mochten in kleine groepjes tot bij het vliegtuig. Gezien de gebeurtenissen van de laatste jaren zal dat waarschijnlijk niet meer mogelijk zijn in de toekomst.

Lockheed S3 Viking

 

Lockheed U2

De Lockheed U2 (het missie symbool U voor Utility was duidelijk bedoeld als misleiding) was de voorganger van de SR-71 Blackbird, een spionage vliegtuig. In 1954, werd de U2 besteld bij Lockheed door de CIA en het was vliegklaar in 1955. In 1958 begon de U2 operaties boven communistische landen die op dat moment nog niet beschikten over hun krachtige Sam paraplu. Toch werd op 1 Mei 1960, een volledig zwarte U2 met NASA kentekens en burger registratie gevlogen door Francis Gary Power, CIA agent aangevallen door de Russische luchtverdediging. Deze stuurden Mig 21a, SU-9 en SA-2 en SA-5 omhoog om de U2 aan te vallen. De jachtvliegtuigen konden niet hoog genoeg klimmen tot op de operationele vluchthoogte van de U2 maar de "warhead" van een SA-5 ontplofte binnen dodelijke afstand. De U2 crashte en de piloot werd gevangen genomen. Hij werd veroordeeld tot een gevangenisstraf van 10 jaar. Later werd hij vrijgelaten in ruil voor een Russische spion. Hij stierf in 1977 wanneer zijn helikopter ontplofte.

Het sensationele geval Powers maakte een einde voor lange tijd aan de informatiewinning door de U2. Tussen 1957 en 1960 werden de U2 gebruikt door de 4080ste Support wing voor weer onderzoek onderzoek op grote hoogte. Er zijn verschillende modellen van de U2 en ze zijn indienst bij NASA en Sac. Daar werden ze gebruikt voor alle soorten van onderzoek op grote hoogte. Verschillende U2 werden ook geleverd aan de Taiwanese luchtmacht.

Lockheed U2C

 

Messerschmitt Me 163 B Komet

De Me 163 B Komet was het eerste en enige jachtvliegtuig met raketmotor dat ooit in productie kwam en ook operationeel gebruikt werd. Alles was opgeofferd aan de snelheid en de kracht om zo snel mogelijk op grote hoogte te geraken om zo geallieerde bommenwerpers aan te vallen. Eén van de zaken waar gewicht op werd bespaard was het landingsgestel, dit nam de vorm aan van een afwerpbaar onderstel dat onmiddellijk werd afgeworpen na het opstijgen. De raket motor kon maar 4 1/2 minuten werken op volle kracht, maar de Komet klom tot op 9000 meter in 2 1/2 minuut. Dan moest de piloot de bommenwerpers aanvallen en daarna in zweefvlucht landen. De eerste vlucht was in 1941 maar door talrijke problemen werd de eerste testgroep pas in 1944 opgericht. Jammer genoeg stierven vele piloten door de onstabiliteit van de experimentele brandstof. De Komet landde op een landingsski, de combinatie van een zware landing en resterende brandstof in de tank zorgde voor vele ongevallen wanneer de brandstof ontbrandde en de Komet in een vuurbal ontplofte. Slechts een klein aantal geallieerde bommenwerpers werd ooit neergeschoten door de Komet. Ongeveer 350 Komet's waren gebouwd voor de capitulatie. Op het einde waren er plannen gemaakt voor de Me 163 C die groter was en een langere vluchtduur had.

Het onderwerp van deze walkaround werd gerestoreerd in het Cosford museum. De foto's tonen veel details die men anders nooit kan zien. Dit is waarschijnlijk de grootste collectie detail foto's die je kan vinden op het net over de Me 163. In totaal zijn er 142 foto's in de collectie. De foto's tonen enkel de Me 163 in restoratie, voor foto's van complete exemplaren gebruik Google, er zijn veel foto's beschikbaar op het net.

Door het extreem grote aantal foto's in deze walkaround was ik verplicht om de collectie te splitten in twee delen. Deel 3 zijn foto's van het exemplaar te Duxford.

Messerschmitt 163 B Komet Part 1

Messerschmitt 163 B Komet Part 2

Messerschmitt 163 B Komet Part 3

 

Messerschmitt Me 410

Messerschmitt Me 410 tweemotorige jachtbommenwerper en verkenningsvliegtuig: de Me 410 was een ontwikkeling van de Me 210 en was één van de minst succesvolle vliegtuigen van de Luftwaffe. Door een groot aantal tekortkomingen werd de Luftwaffe gedwongen om de Me 210 uit dienst te nemen en werd de verbeterde Me 410 ontwikkeld. Na extensieve verbeteringen en nadat de DB 601 F motoren van de Me 210 vervangen waren door DB 603s verscheen het toestel opnieuw als de Me 410 Hornisse. De Me 210 en de Me 410 waren normaal bedoeld als vervanger van de Me 110 maar slaagden daar nooit in zodat de produktie van de Me 110 bijna tot het einde van de oorlog werd voortgezet.

Messerschmitt Me 410

 

Mitsubishi Ki-46 "Dinah"

De KI 46 Dinah was het meest gebruikte verkenningsvliegtuig van de Japanse luchtmacht tijdens de tweede wereldoorlog. Bovendien was het aerodynamisch een van de meest perfecte vliegtuigen van eender welke van de strijdende partijen. Dankzij zijn krachtige motoren lagen zijn prestaties ver boven die van de vroege geallieerde jagers, zodanig zelfs dat men het enige defensieve wapen dat oorspronkelijk gepland was achterwege liet. De Ki 46-II was de belangrijkste operationele variant en zulks was het succes van dit toestel dat de Duitse luftwaffe een tijdland serieus overwoog om het toestel te produceren onder licentie. De walkaround is van de KI 46-IIIA, deze versie kwam indienst in de lente van 1943, er werden 654 toestellen geproduceerd.

Mitsubishi KI 46-IIIA Dinah

 

Supermarine Stranraer

Een klein aantal Stanraer vliegboten waren in dienst bij twee R.A.F squadrons in September 1939, deze bleven nog verschillende maanden diensten verlenen tot ze vervangen werden door latere types. De Stanraer was ontworpen door R.J. Mitchel, het prototype vloog in 1935 en de Stanraer kwam in dienst bij Coastal het volgende jaar. Er werden er 40 gebouwd voor de R.C.A.F door Canadian-Vickers tussen 1938 en 1941.

Supermarine Stanraer

 

 

 

   
Google